بالاخره یک روز می رسد تا یک نجار زبر دست ، یک نردبان محکم و بلند بسازد که هر وقت دلمان از زمین گرفت 
 از آن نرده بان بالا برویم و روی نیمه ی تاریک ماه بنشینیم ...
بعد ، دستانمان را زیر سرمان گره بزنیم و در سکوت آسمان ، آرام بخوابیم و بگوییم : بیخیال زمین!آسمان را عشق است! :)




****




میشه با یه جمله این متن کوتاهو ادامه بدی؟ 

( 5 تا پست تا صدتایی شدن وبلاگ مونده ... :) )