اگر شکست خوردم

اگر پوزخند ها نصیبم شدند

اگر ایستادند و نگاه کردند و خندیدند

اگر کنایه زدند 

اگر زانویم زخم شد

اگر لباسم خاکی شد

مهم نیست

چون من انسانم

کسی که دست دارد تا خودش ، دست خودش را بگیرد 

کسی که گوش هایش می توانند صدای خودش را بشنوند

من بلند می شوم ، زخمم را ترمیم می کنم و با یک لبخند از کنارشان می گذرم

و آرام آرام مسیر قله را طی میکنم

تا همه بدانند

من می توانم

چون هیچ چیزی جز من ، روی من تاثیر ندارد...